DysmorfofobiaDysmorfofobia to zaburzenie psychiczne, polegające na przekonaniu o nieestetycznym wyglądzie lub budowie własnego ciała. Termin pochodzi od greckiego słowa dysmorfia, które jest określeniem na brzydotę, zwłaszcza twarzy. Przekonanie o nieestetycznym wyglądzie swego ciała może prowadzić do prób samobójczych. Badania wykazały, że myśli o odebraniu sobie życia występują u niemal 80% chorych, z czego jedna trzecia rzeczywiście próbuje popełnić samobójstwo. Choroba występuje częściej niż schizofrenia. Podatność na dysmorfofobię wiąże się z niską samooceną, a cierpiący na to zaburzenie są częściej narażeni na depresję.

Dysmorfofobię zalicza się do grup zaburzeń lękowych i leczy się ją lekami przeciwdepresyjnymi. Najczęściej uwaga chorych koncentruje się na wyglądzie skóry, włosów i nosa oraz wagi ciała. Chore osoby próbują zamaskować swój wygląd np. poprzez ubiór, postawę ciała czy zasłanianie kłopotliwych miejsc. Ponadto czują wewnętrzną potrzebę stałej kontroli swego wyglądu i w tym celu ciągle przeglądają się we wszystkich możliwych powierzchniach, które się do tego nadają. Większość chorych szuka pomocy o dermatologów czy chirurgów plastycznych sądząc, iż ich problem jest natury kosmetycznej. Jednak zabiegi nie przynoszą ulgi.

Jedną z odmian dysmorfofobii jest dysmorfia mięśniowa, zwana bigoreksją. Jest to przekonanie o nieestetycznym wyglądzie swego ciała spowodowanym niedostateczną masą mięśniową. Inaczej mówiąc: jest to obsesja na punkcie bycia umięśnionym. Najczęściej dotyczy mężczyzn, którzy uprawiają kulturystykę. Swoje początki może mieć już w okresie dojrzewania, kiedy młody człowiek wątłej postury postanawia zmienić swój wygląd, aby zostać zaakceptowanym w grupie rówieśniczej.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *