Hikikomori

HikikomoriTo japońskie słowo oznacza po polsku wycofanie i określa chorobę społeczną dotykającą japońską młodzież. Cierpiący na nią charakteryzują się wycofaniem społecznym, apatią i strachem. Aż 80% chorych to mężczyźni. Ponadto około połowa japońskiej populacji w wieku 12-24 lat przyznaje, że doświadczyła w swoim życiu bycia hikikomori.

Po raz pierwszy zjawisko to zostało opisane w 1998 roku przez japońskiego psychiatrę, który mianem hikikomori określił osoby dwudziestoletnie, które z własnej woli nie opuszczają domu od co najmniej ponad pół roku, kontaktując się ze światem wyłącznie za pomocą internetu. W rzeczywistości taka hibernacja może trwać latami. Najczęściej chorzy wychodzą ze swego pokoju pod osłoną nocy, udając się do kuchni lub łazienki, unikając przy tym spotkania nawet ze swoją rodziną. Zerwanie wszelkich kontaktów z innymi ludźmi jest wyrazem eskapizmu i buntu przeciw nadmiernymi oczekiwaniom ze strony rodziców i społeczeństwa.

Zakłada się, że to nadopiekuńczość rodziców przyczyniła się do rozwoju tej choroby cywilizacyjnej, ponieważ nie uczą dzieci samodzielności. Często powodem jest również porażka w wyścigu szczurów lub stres z powodu zbyt dużych oczekiwań nałożonych przez rodziców i szkołę. Młody człowiek jest zmuszany poświęcić całe swoje życie najpierw nauce, a następnie pracy. Być może z tego powodu w mniej zamożnych rodzinach nie notuje się przypadków hikikomori.

Japońscy eksperci sugerują przeczekanie tego okresu do momentu, aż chory sam zdecyduje się opuścić swój pokój. Zachodni specjaliści postulują jednak użycie siły w razie konieczności. Czasami – o ile uda się przekonać młodego człowieka do wyjścia z domu – efektywnym rozwiązaniem jest wycieczka zagraniczna, podczas której chory uświadamia sobie, że istnieją miejsca, gdzie nie obowiązują tak sztywne ramy społeczne jak w Japonii.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *